Nabożeństwo czterdziestogodzinne - program adoracji

AKTUALNOŚCI » Nabożeństwo czterdziestogodzinne - program adoracji

 

 

PROGRAM ADORACJI

W CZASIE NABOŻEŃSTWA CZTERDZIESTOGODZINNEGO

Niedziela – 17 lutego

o14.00 – 15.00 Róże Różańcowe

o15.00 – 15.45 Bractwo Miłosierdzia

o15.45 – 16.30 Kręgi Domowego Kościoła i MSJ

o16.30 – 17.00 Młodzież oazowa              

o17.00 – 17.30 Arcybractwo Straży Honorowej NSPJ

o17.30               Nieszpory

o18.00               Msza św.

Niedziela – 24 lutego

o14.00 – 15.00  Koło Przyjaciół Radia Maryja

o15.00 – 15.45  Bractwo Miłosierdzia

o15.45 – 16.45  Róże Różańcowe

o16.45 – 17.30  Alpha i Zespół uwielbieniowy

o17.30                Nieszpory

o18.00                Msza św.

Niedziela – 3 marca

o14.00 – 15.00  Arcybractwo Straży Honorowej NSPJ

o15.00 – 15.30  O. Rekolekcjonista

o15.30 – 16.00  Lektorzy i młodzież

o16.00 – 16.30  Apostolstwo Dobrej Śmierci

o16.30 – 17.00  Chór

o17.00 – 18.00  Nauka stanowa dla małżonków

o18.00     Msza św.

 

NABOŻEŃSTWO CZTERDZIESTOGODZINNE

 

Współcześnie nabożeństwo czterdziestogodzinne jest stopniowo zapominane. 

Nabożeństwo czterdziestogodzinne ma bardzo bogatą historię, symbolikę i tradycję. Nawiązuje do przebywania w grobie Jezusa przez 40 godzin. Liczba 40 jest często wymieniana w Biblii i zawsze oznacza święty czas. Przed rozpoczęciem nauczania Jezus przebywał na pustyni przez 40 dni, tyle samo czasu padał deszcz w trakcie potopu, Żydzi wędrowali przez pustynię przez 40 lat. 

Dawniej nabożeństwo czterdziestogodzinne najczęściej służyło jako wprowadzenie do Wielkiego Postu. Ma jednak bardzo bogatą i długą tradycję. Już w 1539 r. papież Paweł III pisał, że powstało, aby „ułagodzić gniew Boga, spowodowany występkami chrześcijan, oraz aby udaremnić wysiłki i machinacje Turków, dążących do zniszczenia chrześcijaństwa”.  

Papież Benedykt XIV w wydanej w 1748 r. encyklice „Inter Cetera” zalecał, by odprawiać przed Wielkim Postem czterdziestogodzinne nabożeństwo, które miało ochronić wiernych przed niebezpiecznymi rozrywkami oraz być formą pokuty za popełnione grzechy. Do dziś pozostało ono związane właśnie z okresem rozpoczęcia Wielkiego Postu i ma współcześnie charakter głównie pokutny oraz przebłagalny za grzechy popełnione przez chrześcijan w okresie karnawału. Co istotne, jest wynagrodzeniem za winy nie tylko samych uczestniczących w adoracji, ale wszystkich ich współwyznawców. Traktuje się to nabożeństwo również jako chroniące przed złem, pokusami i wszelkimi niebezpieczeństwami. Jednak, jak w przypadku każdej adoracji Najświętszego Sakramentu, ma przede wszystkim służyć pogłębieniu wiary i umocnieniu relacji z Bogiem.

W dzisiejszych czasach jednak mówi się nie tyle o czterdziestogodzinnym nabożeństwie, co o dłuższej adoracji, bez określania czasu jej trwania. Termin ten zachował się w praktyce duszpasterskiej i zwłaszcza w Polsce określa się nim trzydniową adorację, odbywającą się albo w trzy kolejne niedziele przed Wielkim Postem, albo przez kolejne trzy dni do Środy Popielcowej. 

 Celem tej adoracji jest pogłębienie zjednoczenia z Chrystusem całej wspólnoty wierzących, która gromadzi się w kościele, gdzie sprawuje się i przechowuje Najświętszy Sakrament. Wywodzi się ze Mszy św. i ma prowadzić do pełniejszego w niej uczestnictwa. Czas rozmodlenia, wyciszenia i kontemplacji Chrystusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie, czas spotkania z Panem i Zbawicielem. Dlatego głównym akcentem wystawienia Najświętszego Sakramentu powinna być uroczysta Msza św. na rozpoczęcie i zakończenie adoracji.